21 Kasım 2016 Pazartesi

Amele değil, Amelie olmak isterdim, halbuki.


Bugün ne düşündüm. Dur önce biraz önbilgi:
Ev çocuğu bu hafta yeni bir virüsle daha tanıştı. Bu virüsün adı 'kusturan virüs'
Çocuğun hiçbir şeyi yok, sadece günde iki kez kusuyor, sonra hayata kaldığı yerden devam ediyor.
Bugün de doktora gittik. Tabi burada asıl anlatmak istediğim konu bu değildi aslında.

Çocuktan sonraki yaşamda, ne zaman doktora gitsem aşığıma gitmiş gibi bir hale giriyorum, kimyasal olarak.

Şöyle.
Hani aşık olduğun kişiyle görüşmediğin günlerde içinde hep bi kıvranma hali olur. Kafanda sorular, kaygılar, çıkmazlar... Bazen abartır paranoyak fikirlere kapılırsın, birden iç huzurun çöker. Sonra aniden yine yaşam dolarsın filan. Tipik, aşık insan inişi çıkışı.

Heh işte, ben bunu çocuktan sonra doktorla yaşamaya başladım. Doktora gitmediğim ve ev çocuğunda ufak tefek sorunlar olduğu zamanlarda bende bi kıvranmalar... Kara kara düşünmeler.. Şarkı açıp kafa dinlemeler. Hep bi tatminsizlik hissi. İç huzuru bitmiş. Acaba hakkımda ne düşünüyor merakı ile acaba şuan çocukta neler oluyor merakı aynı cins. Ve bu sorunun cevabı aşıkken sevgilide, çocukluyken ise doktorda.

Ve sonunda muradına erersin, ağır hafta sonu biter, karanlık diner, gün aydınlanır. Giyinirsin en hoş kıyafetlerini, saçlarını tarar çıkarsın evden. Çocuğu da hazırlarsın, kimlik ve cüzdanını unutmaz, çantaya koyarsın. Büyük kavuşma saati gelip çatmıştır işte. Bütün endişeler, kaygılar, iç büzüşmelerinin adı konacaktır. Doktor, çocuğun nesi var sana söyleyecektir.

Neyse girdik doktorun odasına. Dedim, durum bu. Bu çocuk cumadan beri kusuyor. Bir anlatışım var, sanki flört ediyorum. Çünkü o neyden bahsettiğimi biliyor. Doktor hatun, ev çocuğunu muayene ediyor. Yani beni ve endişelerimi ciddiye alıyor. Beni ciddiye alıyor allahım! O da bana boş değil. Meğerse boş yere endişelendiğimi, bunun bu aralar sık rastlanan bir salgın olduğunu anlatıyor. Taanrııığğğmm, demek boşuna onca karamsar fikirlere kapılmışım, her şey yolundaymışşş, diye doktorun odasında ev çocuğunu giydirirken kırıtmaya başlıyorum adeta. Bana bir şeyler söylüyor, tavsiyeler veriyor, kusan çocuk bakımına dair, ama o an hislerim o kadar yoğun ki ne dediğine konsantre bile olamıyorum. Kulaklarım hala o cümleleri yankılıyor; 'önemli bişşi yok, önemli bişii yok, bişiii yok, yokk'.. Mutluluktan şımarma formatıma girmişim. Şakalar, şirinlikler, ev çocuğu ile paslaştığım komiklikler filan yapıyorum.

Doktorun odasından çıkışımla, aşığımla geçirdiğim bir gecenin bitimi de çok benziyor. İkisinde de detayları hatırlamakta zorlanıyorum. Çünkü odaklandığım tek şey 'kaygılarımın dindirilmesi'.

Şimdi yeni görüştük, içim huzur dolu tabi. Kendimden emin, her şey kontrolüm altında hissi. O rahat hissi bildin dimi. Bakalım.. Ev çocuğunun sıradaki 'ilk' hastalığına kadar bu böyle gider. Sonra yine bende kara sevdalı gibi düşünme halleri.

Ta ki, çocuğun hastalıklarına alışa alışa BENİM bağışıklık sistemim güçlenene, rahatlığımdan bağdaş kurabilene kadar. Fekat o güne değin, her hastalık döneminde yüreğim per perişan, içimde zehir gibi tat ve aşk acısından İbrahim Erkal'a bağlama hali.

İşte bendeki analığın ameleliği.
Amele değil Amelie olmak isterdim, halbuki.
Gel gör beni
Şş, doktor sana diyorum.
Watsapptan kabul etseydin şikayetleri
Bu kadar olmazdım serseri
Karşılıksız aşk gibi
Kaldım çaresiz bir nevi
Basit birkaç belirti
Oldu mu bana derdin dibi
Bunlar hep içimdeki acemi
İşte bendeki analığın ameleliği




6 yorum:

  1. Hepimizde azıcık da olsa amele ruhu var sanırım :)

    YanıtlaSil
  2. Duruma farklı bir açıdan yaklaşmışsınız şaşırdım okurken biraz. :)

    YanıtlaSil
  3. Ahaha :) Valla güldüm. Çok keyifli anlatmışsınız. Anneliğin ameleliği her kadına oluyor mu acaba :) Bu durumları gördükçe korkuyorum ufaktan :)

    YanıtlaSil
  4. Alem buysa kral sensin, ne amelesi ayol?

    YanıtlaSil
  5. Ya ne guzel yaziyorsunuz, cok tebrikler.. yazi bitince uzuldum resmen, benzetmeler ornekler tam yerli yerinde.. cok ozendim dogrusu, boyle satirlar yazabilsem keske :)

    YanıtlaSil
  6. Yorumların hepsini halaylar eşliğinde okudum. Mutlu ettiniz, moral verdiniz.

    allarazıossun

    YanıtlaSil

Emmece, gömmece...

Rüyamda lisedeydim. Sık sık o dönemlerde senaryosu geçen garip rüyalar görmeye alışkınım. Okul bahçesi geniş ve orman gibi bir yermiş. E...