12 Eylül 2017 Salı

Son derece yayvan bir yazı!




Sezonu 38 üzeri ateşle açtık. Kısmet evladım.

Çocuk ateşli 3. gününü devirdi. Sizin mahallede nasıl oluyor bilmiyorum ama burda doktorlar 3. gün sonunda ateş hala devam ederse, yeniden muayene edip, büyük ihtimal antibiyotik başlayalım oğlusunun annesi diyorlar. Sevgili anne, ne derler bilirsin, antibiyotik kullanmak ya da kullanmamak.

Bizimki hasta gibi değil. Antibiyotikte kalem kırıcağını sanmıyorum sayın doktorun.

***

Yukarıdaki kısmı dün yazıp, sızdım. Bugün iyiydi ev çocuğu.

***
Şu cümleyi de dün bırakmışım. Hem de ne için? Ev erkeğinin balkonda kahve teklifi. Türk kahvesi
qeyfi olan biri değildim. Kuzenim bana 7 karışımlı Urfa kahvesi getirene kadar. Sırf bunun için gittik, kahve pişirme makinesi aldık. Aynı yumurta haşlama makinesi kadar nonoş bir cihaz. Fakat yine de öyle demeyin. Ne yaptıysam kendime kahve pişiremedim. Her seferinde başkasından sana kahve pişirmesini beklemek gavatlık bir yerde. Bana balık verme, balık tutma makinesi al! Böyle özel ve gurme zevklerim varmış gibi yapınca, kendimi aşırı havalı yetişkin buluyorum. Sigaraya da tam bu heyecanla başlamıştım zaten. Şimdi de özellikli bir kahve içiyorum diye sevincimden ölüyorum. Sanki hayatı uzmanlıkla yaşayan biriymişim gibi. Bir anlık... Benzer hisleri ev çocuğunun davranışlarından çok emin olduğumda da hissediyorum. Bir yerlerde vakit geçirirken, çocuk hakkında soru soran biri varsa, benzer bir zevki yakalıyorum yine. Çünkü çok emin olduğum bir konu. Bu sorular genelde, aşırı basit ve dandik şeyler oluyor. Hatta bazen de zottiri. Henüz çocuğu olmayan ama bunun planını yapan kişiler. Ya da çocuğu daha mercimek bebesi olanlar, bazen de hamileler. Mesela, şöyle sorular geliyor: 'Kakasını söylüyo mu?', 'Konuşsam cevap verir mi, konuşuyo mu yaane?', 'Memeyi bıraktı mı?'

Ulan benim velet 4'e yaklaşıyor. Nerdeyse ayrı eve çıkacak be!.. demiyorum tabi. Kurumsal şekilde cevap veriyorum. Bazen bu soruların niteliği daha aktivist gibi dursa da bence zottirikliğinden yine bir şey kaybetmiyor:

'Çevre dostu bezler hakkında ne düşünüyorsun?', 'Sence yabancı dil eğitimine ne zaman başlanmalı, sen başladın mı?', 'Çocuğun sünnet olmama hakkı konusunda neler yapmayı düşündün?'

Hö? Bu soruları soran şiddetli idealist 2 aylık hamile bir tanıdığımdı. Sormuyor, adeta yargılıyordu. Onu zamanın akışına bıraktım.

***
Kendimi son bir yıldır, nasıl zeki hissediyorum anlatamam. Sanki Hulk gücü gelmiş beynime, ne olsa öğrenirim. Kusursuz hallederim. Nerdeyse gidicem üstün zekalılar vakfına kaydımı yapıcam. Öğret, hemen anlarım diyorum mesela bir şeyden bahsediyoruz. İşe giriyorum, hiç bilmediğim mevzularda iş istiyorum. İçimden diyorum 'en fazla ne olabilir ki kıpss'... Bugüne kadar hiç elimde patlamadı ama sanırım zaten çok da zorlayacak işler değildi. Şansıma... Neyse elbette zeka fışkıran beynimi övmek için yazmadım bunları. Zira bu övme şekli, zaten kısaca çürütmeye yeterdi iddiamı agsasdgsad: )

Asıl kıllandığım konu başka oldu. Laaağn! dedim.. Yoksa, lan? Evet şüphelenmekte haklıydım. Hani kafan iyiyken, detayları daha az görürsün, daha bi kendinden emin olursun ya. Cesaret gelir. O cesaret aslında, ayrıntıları daha az fark edebildiğinden. Bulanıklıktan. İşte bende de o varr! Hem de bayadır. Algılarımda daralma sorunu yaşıyorum ve her şey bana basit geliyor. Bunun adı bildiğin cahil cesareti be! Annelikle başladı sanıyorum. Her şeyi tostoparlak, 'olduğu kadar' yapıvermeye alışmaktan her şey gözüme 'mümkün' görünüyor. İncelikleri önemsemeyip, dağınık da olsa yamuk yılık da olsa o şeyi yapabilme kahramanlığı, yeni huyum oldu. Şikayetçi miyim? Hayır. Ben ki kendimi bildim bileli, yeterli olduğum konularda bile 'yetersizmişim gibi' görünmeyi kibarlık zannettim. Sanki kendimi yeterli bulduğumu söylersem, kabalık olurmuş gibi, o övgüyü ben değil başkası yapsın diye, bana iltifat edildiğinde bile konuyu değiştiren bendim. Şimdi gayet kaşar bir şekilde 'hallederim, halledemeyeceğim bir şey yok' duruşum var. Gönder, öğreneyim. Nasılsa üstün güçlerim var, siz normal insanlar için zor ama benim için kolay, fişuuiişiiiuyt!
O iş bende

Şapşallıkla dahiliğin akraba evliliğinden olma 'yarım akıllı' çocuğu gibiyim.
Fakat inanın bana, hayat tam bir odaklanmayla çok 'akıllı' olmayı gerektirecek kadar ciddi değil. Aksi bile olsa, valla artık bilmiyorum. Yarım akıllıyım ve her şey çok basit görünüyor. Matematik bile!

Haftayı ortaladık nerdeyse. Son derece yayvan şeyler yazdım. Tuvalette düşünür gibi. Herkese hoş günler.








2 yorum:

  1. okurken datlu datlu gülümsedim, mümkün olsa da öğleden sonra beraber bi kahve içsek dedim. içindeki o ''ne kadar zor olabilir ki / yaparız'' hissini çok iyi anlıyorum. bende de epeydir var. yanında ''bi deneriz yaa, ölecek değiliz'' formatı da var. böyle böyle kendimi çeşit çeşit ortamlarda kimbilir ne şekilde rezil ediyorumdur. tabi başkalarına göre. yoksa bence hayatın iliğini emiyorum. bence sen de %100 kapasiteyle yaşamaya başlamışsın bacım. yarasın :))

    YanıtlaSil
  2. benim ki daha ziyade dertlere karşı bir süper kahramanlık son 3 yıldır başıma envayi çeşit dert geliyor (eskiden de gelirdi ama bu kadar üst üste değil) . başlarda böyle değildim.zırlar kahrolur hayata küserdim. şimdi ise "gönder gelsin ya en nihayetinde ölüm değil ya geçer modundayım" ya kaşarlandım ya nasırlaştım ya da öküzleştim :P veya d şıkkı hepsi ;) (hülya)

    YanıtlaSil

Emmece, gömmece...

Rüyamda lisedeydim. Sık sık o dönemlerde senaryosu geçen garip rüyalar görmeye alışkınım. Okul bahçesi geniş ve orman gibi bir yermiş. E...