10 Ocak 2018 Çarşamba

Olmuyor...olmuyor.


Ay evde biriyle küs olmak ne yorucu. İçeride sürekli koyu bir sessizlik. Hava da soğuk zaten. Ev çocuu bu aralar çok halsiz, hiç cıvıldamıyor eskisi gibi. Kısacası evin içinde mutsuzluk var. Ev bu haliyle aynı annem ve babamın geçmişteki evine benziyor. Hep suskunlardı ve evde hiçbir şeyin tadı olmazdı. Onun gibi.

Bu hayata geliş amacım sürekli yalakalık yapmak. Annem küser, yalakalık yaparım. Kocam beni uyuz eder, konuşmam ama gidip yalakalık yapmasam haftalarca dürtmez bile beni. İkisi de özür dilemeyi bilmez, ne annem ne gocam. Biri de düşünsün benim için, 'bak seni anladım aslında, gel biraz konuşalım' desin... Bakalım ev çocuu nasıl olacak.

Bir kez yılbaşı olacaktı. Ben o zamanlar ortaokul başlarındayım. Annemle babam yine konuşmuyor. Evde hiçbir hazırlık yapılmamış. Yine ev soğuk. Ben bir bozuldum bu duruma, anlatamam. Hayatımın hayal kırıklığı... Birbirlerine küsmekten ciddi ciddi hazırlık yapmamışlar. Bi tavuk haşlamamışlar. Eve meyve bile almamışlar. Tabi ki derdim yemekten ziyade pasta filan... Ama hiçbiri yok, normal akşam yemeği bile. O anda beni de fark etmiyolar pek. Dedim napsam.. Yapacak bir şey yok Kahve, son kozunu kullan, diyip, delirmiş gibi bi hareketler yaptım evde. Böyle evin içinde koşarak ağlıyorum filan.. Yere bağdaş kurup aşırı acı çeker gibi sesler çıkarıyorum. Hatta inandırıcı olsun diye kapımı duvarlara çarpar gibi yapıyorum. Üzüntümden o kadar delirmişim ki havası vermeye çalışıyorum. Bir yandan da 'sizden nefret ediyorum, iğrençsiniz' diye böğürüyorum... Şimdi öküz gibi gülüyorum o anımı düşününce ama harbi üzülmüştüm. Tepkim fazla aklını yitirmiş gibi olsun diye çabalamıştım. Sonra annem yılbaşı için bi'şeyler pişirmeye kalkmıştı. Bizim evde böyle güzel anlar hep zorlamaydı işte. Ben çok istediğim için kutlama olurdu, ailecek bir şeyler yapılırdı.

Annemle babam nadiren mutlu olurlardı. Balkona sofra kurar, bira-sigara, sohbet ederlerdi. Beni yatırdıktan sonra... Onların odama gelen sesleriyle yüzümde gülümseme, içimde huzur uykuya dalardım.

Haklıyım konuşmamakta. Ama ev nasıl ruhsuz geliyor... Sevmiyorum küslüğü. Gelip de kolayca barışmak isteyen biriyle evlenmemişim ki..

Oyf!



11 yorum:

  1. aynısını bende yaşardım. annem ve babam konuşsunlar diye deli divane olurdum.

    YanıtlaSil
  2. oy kıyamam be kahvem, sımsıkı sarıldım sana, bol şefkat, sevgi gönderiyorum bulutlu ve tatsız Istanbul'dan.

    YanıtlaSil
  3. Kahvecigim.
    ben de bazen düsünüyorum cocuklugumu ve bu tip olaylar bizde de olurdu - daha patalojik hallerde sanirim.. her aksam yemeginde -sirf biraz keyif olsun diye- ne saklabanliklar ne yalakaliklar yapardim; sirf biraz normallik olsun diye bir konudan digerine atlardim.. off simdi dikkat etmeye basladim: is yemeklerinde hep yeni konular acan benim; sanki yemekte sessizlige tahammülüm yok.
    benim ev erkegiyle olan tartismalarda hep kendime acirim: cocuklugum devam mi ediyor. bu benim "alin yazim mi?" diye..
    ama bu kisrdöngüden kurtulmaya karar verdim 1-2 aydir. zor da olsa negatif düsüncelerle yoluma devam etmeye ve kendimi onlara teslim etmemeye and ictim.. ve ne oldu biliyor musun? ben degismeye basladim böylelikle ev erkegim de degismeye basladi.. ha bu böyle kalacak mi? onu bilmem ama artik cok yoruldum huzursuzluktan ve sikintidan- birsey olmadigi halde negatif olmaktan..
    yalniz degilsin..
    kendine iyi bak!

    YanıtlaSil
  4. bizim ev de öyle bazen, yani kocamla ben; ama bnim içimden konuşmak gelmiyor ki öyle zamanlarda bir de yalakalık hiç beceremiyırum ki sevgimi bile gösteremem, değişik bir tipim :s

    YanıtlaSil
  5. Olur öyle.. Sıcak çikolata iç.

    YanıtlaSil
  6. Bu hayata yalakalık yapmak için gelmişim kısmına katılıyorum. Derin bir nefes al, direnmeye devam et. :D

    YanıtlaSil
  7. senin annen küsecek kadar dikmiş benim annem babama hayatta küsemezdiki özür dilesin.kutsal adam formunda bakar babama.insan 35 yıllık kocasının yanında 2 kez üst üste tuvalete gitmekten utanır mı :D ?
    yanlış anlaşılmasın babam manyak yada sadist vs değil tuhaf olan annem ;) ve annemden aldığım istemsiz davranışlarım var sürekli alttan almak hep affetmek hep hoş görmek ve tabi ki yüzde 90 önce barışmak :P
    bu esasen kafamıza kazınmış kadın formuyla ilgili niyeyse hep yapıcı olmaya şartlanmışız. açıkçası etrafımda çok da farklısını görmedim (hülya)

    YanıtlaSil
  8. Evin içinde küs insan olunca yavaş ölüme benziyor.
    Özür dilemeyi bilmiyorsa yavaş yavaş ona özür dilemeyi öğretmen gerekecek.
    Çok tatlı bir anınızda Bunu dile getirip ona sana gelip konuşması seni mutlu edeceğini bilmesini sağla..hemen olmayacak ama yavaş yavaş zaman içinde öğrenecek.
    Böyle devam ederse çocuk da böyle hareket etmeyi öğrenir.
    Kadın,sadece çocuk büyütmüyor bazen.

    YanıtlaSil
  9. Annemin ustune pasif agresif tanimam..sadece kuserek ve surat asarak insani intihara surukleyebilir... O yuzden kendim de zaman zaman yapmakla birlikte gerekirse kavgayla o kuslugu sonlandirmak istiyorum, dayanamiyorum...

    YanıtlaSil
  10. bence ilk adımı atmakta sıkıntı yok :) ilk adımı hep siz atın, hatta buna alışsın, atmayınca bi boşluğa düşer ki,, off yani :) ama sürekli ilk adımı sizin atmanız lazım :)

    YanıtlaSil
  11. bu yazı koydu bana...bogazımda bır yumru.

    YanıtlaSil

Herkesin anneliği kendine!

bükümlü selfie Öğrenen Anne'nin son yazısından sonra, buraya biraz çene çalma ihtiyacım doğdu. Konumuz, genel 'annelik' t...